Czysta nostalgia: Prater anno 1900

Pierwsze wzmianki o "Pratter" pochodzą z 1403 r. W roku 1766 cesarz Józef II przekazuje ten teren wiedeńczykom jako teren rekreacyjny. A ponieważ cesarz wydał zgodę na zakładanie punktów gastronomicznych, po krótkim czasie na skraju dawnych terenów łowieckich powstaje pierwszy park rozrywki: działają tu gospody, parzalnie kawy, cukiernie, są huśtawki, karuzele i kręgielnie. Szybki rozwój Prateru następuje dzięki zorganizowanej w 1873 r. światowej wystawie, która odbyła się na terenie dzisiejszych targów.

Tam, gdzie występował król walca

W roku 1895 wybudowano park rozrywki "Wenecja w Wiedniu", a następnie w 1897 r. w jego centrum postawiono Diabelski Młyn, który jest do dziś jednym z symboli miasta. Prater stał się miejscem, do którego przybywali dorożkąludzie z wyższych sfer, ale też żołnierze i służące spotykali się tu na randkach, właściciele karuzel i gabinetów osobliwości prześcigali się w pomysłowości, by przyciągnąć jak najwięcej klientów, kataryniarze, zespoły kobiece i przypadkowi muzycy wygrywali tu swoje melodie tak samo, jak król walca Johann Strauß czy kompozytor operowy Joseph Lanner i Carl Michael Ziehrer.

Calafati żyje ...

Oczywiste jest, że tacy twórcy, jak Adalbert Stifter i Peter Altenberg szukali inspiracji do swoich dzieł w kolorowym tłumie na Praterze.

Dziś wspomnienie dawnego Prateru żyje również w figurze "Calafati" - wiele osób siada obok siebie przy tej statui olbrzymiego Chińczyka, by zrobić pamiątkowe zdjęcie z Prateru. Figura ta przypomina  wysoką na 9 metrów figurę w grze, w którą grał tu magik i właściciel gospody Basilio Calafati (1800-1878) w połowie XIX w. W muzeum Pratermuseum koło planetarium dziś jeszcze mogą Państwo zobaczyć nostalgicznych świadków Prateru z roku 1900 ...

Prater w skrócie